Vorige week versus deze week.

Het is alweer ruim een week geleden sinds ik mijn laatste verhaaltje postte en er is toch wel redelijk wat veranderd.

Vorige week om deze tijd was ik druk bezig met complimentjes krijgen van de cake club. Ik was namelijk gekozen als slachtoffer voor die week om cake te maken. Nu is appeltaart natuurlijk stiekem geen cake, maar het is wel gemaakt van koekjesdeeg, dus dan telt het toch. Helaas was oma’s geheime ingrediënt niet aanwezig in de 3 supermarkten die ik binnenliep, dus heb ik in plaats daarvan maar mama’s geheime ingrediënt gebruikt. Iedereen was lyrisch over het resultaat, dus ik zat te glimmen van alle complimentjes die ik kreeg. Het was extra knap van mezelf, omdat ik de appeltaart heb gemaakt zonder kom om het deeg in de mengen, zonder fatsoenlijk scherp mes om de appels mee te schillen en te snijden en met een oven die maar 2 standjes heeft, uit en Heeeeeel Heet. Knap he?
Omdat ik een beetje moeilijk had gekeken toen ik als slachtoffer werd aangewezen, vertrouwden Matt en Janine er niet helemaal op dat ik ook daadwerkelijk met een (eetbaar) resultaat zou aankomen. Die hadden allebei dus ook iets gebakken, waardoor we een compleet cake-buffet hadden in de vorm van appeltaart, peper/sinaasappel-muffins (verrassend lekkere combi) en cornflakes/chocolade-hoopjes. Groot feest! En daarna weer extra lopen/wandelen/rennen en sporten om de vele kilo’s eraf te krijgen.
Deze week zit ik suf op de Animal Department (zonder cake club ), waar ik me niet echt heel erg welkom voel. Dat heeft er iets mee te maken dat er letterlijk tegen me is gezegd: “Het maakt me niet zoveel uit of je er wel bent of niet en wanneer je gaat of niet”. Bovendien heb ik echt zo’n lullig taakje toebedeeld gekregen, dat ik echt zoiets heb van: pfffff... onzinnig! Maar goed, ik word door Sarah enigszins gebruikt als verbindingsstukje tussen de Animal Department en Conservation Programmes. Tot dusver ben ik er nog niet erg succesvol in.

Vorige week woonde ik met nog vijftien mensen in een huis, waarvan met twee meiden op één kamer van 9 vierkante meter (als het niet kleiner was). Dat was natuurlijk erg knus en gezellig. Maar ook lastig omdat ik gewoon geen ruimte had voor al mijn spullen. Dat staat dan nog los van de ene halfnaaktrondlopende kamergenoot en de andere, zuchtende en steunende, Franse kamergenoot. Tijd om te gaan dus.
Deze week woon ik met 5 mensen in een huis dat groter is dan het vorige huis en ik heb een kamer helemaal voor mezelf, die iets van 11 vierkante meter is. Met een open haard (die het doet), een heel groot raam met openslaande deuren (die écht open kunnen), 2 kasten helemaal voor mezelf, een tv met Sky-aansluiting waarop je allerlei gave films kunt kijken (er is haast teveel keus) en er wonen ook 2 honden in huis. Twee border collies, genaamd Fly (2 jaar) en Nell (9 jaar). Ze luisteren echt onwijs goed en aangezien ik redelijk dicht bij een groot park woon, ga ik iedere dag even met ze wandelen. Is nog gezond voor mij ook én ik ontmoet allerlei leuke mensen die in het park aan het rennen/sporten/tennissen/skaten/wandelen zijn.
Uhuh, ik had sjans! Haha. Nell de hond liet dezelfde leuke kerels 3 keer bijna vallen, doordat ze ineens voor ze langsliep. Nou vond ik het een beetje dom van die kerels, dat ze het na de eerste keer nog niet doorhadden, maar het gaf wel een heel erg leuk gesprekje, met de vraag of ik hier morgen weer liep. Mmm, misschien ;-)

Vorige week sliep ik in een bed waarin je de springveren keihard in je rug voelde drukken en waarin je elke beweging van je bovenbuurvrouw voelde. Deze week slaap ik in een superbed, zonder bovenbuurvrouw.

Vorige week had ik een slechte onbetrouwbare douche to mijn beschikking. Deze week heb ik een enorm bad en heerlijke warme douche tot mijn beschikking.

Vorige week had ik alleen een wasmachine. Deze week een vaatwasser, wasmachine én droger.

Vorige week woonde ik in een redelijk veilige buurt. De wijk Willesden zat wel helemaal vol met studenten, backpackers en niet rijke mensen, maar er gebeurde vrij weinig.
De wijk waar ik nu woon, wordt gerund door een paar straatbendes/maffia. Dat wist ik natuurlijk niet vóór ik hier ging wonen, maar dat werd me eergisteren verteld. Het precieze verhaal snapte ik ook niet helemaal hoor, maar het komt erop neer dat deze wijk zo veilig is juist omdat het gerund wordt door die bendes. Zij zorgen ervoor dat het rustig is op straat en dat er niks gebeurt. En mocht je worden lastig gevallen op straat, dan zal er altijd iemand te hulp schieten. Als je tenminste blank bent. Als je er buitenlands uitziet, dan kun je, als je gewoon over straat loopt, worden aangeschoten en ‘verhoord’ door een lid van een bende. Ik vond het allemaal nogal klinken als dingen uit een film, maar dat schijnt hier dus echt zo te werken.
Apart!

De oude gebouwen staan hier zo leuk naast de nieuwe gebouwen. Gisteren ben ik Londen ingedoken om eens te kijken waar alle leuke dingen te doen zijn, voor alle bezoekers die ik ongetwijfeld een keer ga krijgen (toch?!). Ik vind het zo gaaf dat je het ene moment met je neus voor the London Eye staat (net 10 jaar oud) en nog geen 10 minuten later sta je een bordje te lezen bij de Tower of London (900 jaar oud, nouja, sommige delen dan) en leun je tegen een Romeinse muur.
Vanaf mijn nieuwe huis stap je in bus 141 naar London Bridge, voor een hele mooie toeristische route, met als eindpunt London Bridge (duh!) en dat ligt op spuugafstand van Tower Bridge aan de ene kant en London Eye aan de andere kant.
Ik moet echt eens een lijstje maken van things to do hier, want anders vergeet ik alle leuke dingen.

Nou goed, laat ik weer eens een poging tot hard werken gaan doen....
Alle kaartjes mogen naar:
Astrid
53 Warham Road
London
N4 1AR
United Kingdom