Rare eetgewoontes en spraakverwarringen

Jeetje... wat ik nou vanochtend als ontbijt kreeg?!

Ik had een English breakfast besteld. En dan het hele zaakje natuurlijk. Gebakken ei, spek, een worstje, champignons, gegrilde tomaat, witte bonen in tomatensaus (jakkes, ik was even vergeten dat dat er ook bij hoorde!) en om het af te maken: toast. Maar dan niet zomaar, nee, toast met chips erbovenop.
Dat is blijkbaar echt Schots (en ik zat bij een Schots café/restaurant/barretje), maar ik keek toch wel even heel raar op.
Smaakt overigens prima.

Nu is het natuurlijk sowieso wel raar om je dag te beginnen met een complete vette warme maaltijd, maar vooruit; dat is traditie, dus dat kan wel.

De reden dat ik zo onwijs luxe kon ontbijten vanochtend, was het feit dat de Animal Department, waar ik vandaag zou meelopen, niet zo goed was voorbereid op mijn komst. Ik kreeg dus om 9 uur te horen: "Ga maar lekker door de dierentuin lopen." Prima hoor, het zonnetje scheen, de lucht was blauw met schapenwolkjes en het gras vers gemaaid groen. Maar ik had wel honger, dus toen ben ik maar gaan ontbijten.

Terug naar de rare eetgewoontes; van de week tijdens de lunch had er iemand een appel als lunch. Maar dan niet alleen appel. Nee, ze had ook een pot pindakaas (de variant met stukjes noot) bij zich. Ze sneed plakjes appel af, besmeerde die met pindakaas en stopte dat al genietend in haar mond. Pindakaas is naar mijn mening sowieso al niet om te eten, maar in combinatie met appel? Weird!
En dit is dan niet Engels, nee, dit is Amerikaans. Daar eten ze blijkbaar álles met pindakaas (of met jam), zo heb ik me laten vertellen. En dat had dan weer iets te maken met dode smaakpapillen, door al het smakeloze fastfood dat ze daar eten.

Tijdens diezelfde lunch wilde ik een zakje chips halen. Ik vroeg aan de vriendelijke juffrouw achter het buffet of ze me chips wilde geven. De juffrouw gaf me vervolgens een bord friet.
He? Ik vroeg toch om chips?
En ja, binnen een halve minuut viel het kwartje. Chips=friet en Crips=Chips.
Handig, al die onwijs verwarrende woorden. Zo is een yorkshire pudding echt geen pudding. En pie is meestal geen lekkere slagroomtaart, maar een vleestaartje van bladerdeeg.

Andere 'rare' eetgewoontes die ik hier heb gespot; slagroom is helemaal niet zoet (en dus niet lekker). Ik had bij de Ikea (ok, niet Brits, maar Zweeds) een appeltaartpunt met slagroom gehaald. Heel cool trouwens dat mijn Ikea-family-card het hier ook gewoon doet. En de appeltaart was prima (hetzelfde als in de Nederlandse Ikea :P ), maar die slagroom.... Zonde!

Je hebt hier ook aardappelwafels. 'Gemaakt van ECHTE aardappel'. Hmmm... waar zou je ze anders van maken dan?

En tot slot nog een hele fijne spraakverwarring vandaag. Ik was op zoek naar markers. Je weet wel, die felgekleurde stiften om iets te markeren. "Markers" klinkt best engels toch? Nou... in het Engels heten ze dus NIET zo!
Ik kreeg nietbegrijpende blikken toegeworpen en uiteindelijk kreeg ik een zwarte watervaste stift. Eh ja... dat bedoelde ik dus niet. Met handen en voeten wist ik uiteindelijk duidelijk te maken wat ik bedoelde. 'Ohhhh, je bedoelt een highlighter'. Markers heten hier dus highlighters, want je highlight er stukjes tekst mee. Klinkt logisch.

O en om nog even terug te komen op de lepels. Ik denk dat de verduisteraars me hebben gehoord. In ons huis zijn op mysterieuze wijze ineens 15 extra eetlepels verschenen, op het werk heb ik in een lade ook meerdere lepels gevonden en bij de ikea lagen honderden lepels in het restaurant en niet één vork.... hmmmm... zou er een nieuwe trend zijn......