Aangekomen

Welkom bij weer een nieuwe aflevering van Reizen met Astrid. Deze reisverslagen zullen gaan over de geweldig spannende avonturen die ik ga beleven in het schitterende Londen, terwijl ik me bezig houd met de tijgers en luipaarden in London Zoo, gesitueerd in Regent's Park. Ik ga me hiermee bezighouden vanaf komende dinsdag de 13e van april, tot 31 augustus 2010. In de tussentijd hoop ik velen van jullie te mogen ontvangen hier in Londen, het is tenslotte niet zo heel ver weg, en het is altijd een goed excuusje voor een weekendje weg.
Tot zover deze korte introductie. Dan nu over tot de orde van de dag.


Gisteren was de grote verjaardag van Judith en mij. Dat was erg gezellig. Alleen is het niet zo heel erg slim om zoiets te plannen, vlak voor een grote reis met dikke stress.

Vanochtend was het dus zwaar wakker worden om half 4. Het autovertrek stond om 10 over 4 gepland, het vliegvertrek om 6.40. Gelukkig waren we op tijd vertrokken, want op het vliegveld aangekomen bleek dat ik maar 15 kilo en niet de gedachte 20 kilo mocht meenemen. Uh ja... shit! Snel wat spullen van de gewone koffer in de handbagage gedaan en met een paar truien minder nogmaals naar de incheckbalie.
Nog steeds 1,4 kilo te veel. Dat werd dus 20 euro bijbetalen. Maar..... dat moet je bij zo'n stom automaat-dingetje doen. En die accepteren alleen creditcards. Laat ik nu net geen creditcard hebben. En Bas, die zo lief was om mij te brengen, had er ook geen. Mijn metertje stond op het kookpunt en ik zag het even niet meer zitten.
Maar goed, ik zou ik niet zijn, als ik niet een geniale oplossing zou verzinnen. Ik ben dus maar wat random strangers gaan vragen of ze een credit card hadden en of ze me wilden helpen. Gelukkig waren er 2 heren die wel even wilden helpen. Perfect! Traantjes van opluchting (ik begin een echte jankbal te worden).

Hop nog even zoenen en knuffelen met Bas en daarna het vliegtuig in. Ik heb vrij weinig meegekregen van de vlucht, ik heb als een roosje geslapen en gesnurkt :P .
Op Stansted aangekomen had ik precies dezelfde buschauffeur richting Londen als toen ik samen met Anne terugreed naar Stansted. Dat was wel grappig (en gezellig).
Bij Finchley Road ben ik uitgestapt en heb ik Dominic (mijn huurbaas) gebeld. Vervolgens de metro ingedoken (ik kwam erachter dat die poortjes best smal zijn. Met zo'n grote koffer als de mijne past dat niet, dus ik kwam klem te zitten in het poortje, domme toerist!) en uiteindelijk bij Dominic in de bus gestapt en naar het huis gebracht.

Ik deel mijn kamer nu met 2 meiden. Nouja, 1 bed is nog vrij, dus met 1 meid. Het huis is een beetje rommelig en ik ben nog een beetje te moe en duf om echt fanatiek om me heen te kijken. Bovendien slaapt iedereen nog. Maar goed, de eerste indruk is ok-ish. Geen plek waar ik lang ga blijven denk ik, maar goed, dat zei ik ook over Innisfail :P
Het internet is in ieder geval prima. En nu ga ik even winkels zoeken om avondeten en lunch o en ook ontbijt te scoren.

Groetjes,
As